Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Wystawa „Z popiołów Sobiboru” ponownie we włodawskim Muzeum.

W związku z obchodami Dnia Pamięci o Holokauście i przeciwdziałaniu zbrodniom przeciwko ludzkości, po kilkuletniej przerwie w prezentacji wystawy „Z popiołów Sobiboru” w Polsce, postanowiliśmy zaprezentować ją w naszym muzeum.
„Z popiołów Sobiboru” to międzynarodowa wystawa przygotowana przez Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego we Włodawie, która przy wykorzystaniu różnorodnych środków narracji pokazuje drogę, jaką Żydzi przeszli w latach niemieckiej okupacji. Swoista opowieść o eksterminacji narodu żydowskiego została podzielona na 11 części. Każda z nich prezentuje określony temat: dojście Hitlera do władzy, przedwojenne żydowskie miasteczka, wybuch II wojny światowej, kryjówki prześladowanej ludności, łapanki, transporty do miejsc eksterminacji i wreszcie sam obóz w Sobiborze, zabudowę obozową, plac na którym ofiary rozbierały się i pozostawiały ubrania, drogę śmierci, barak w którym kobietom obcinano włosy, wejście do komory gazowej, a także powstanie zbrojne więźniów i ucieczkę z Sobiboru.

Scenariusz wystawy został oparty na kanwie historii, zmarłego w dniu 31 października 2015 r. w Santa Barbara (USA), Tomasza (Toivi) Blatta, więźnia, który przeżył Sobibór, a swoje wspomnienia opisał w książce o tytule tożsamym z prezentacją. Autorom zależało, aby poprzez to właśnie odwzorowanie ekspozycja była wyrazem szacunku i respektu dla Tomasza Blatta, a tym samym dla wszystkich więźniów obozu w Sobiborze.

Prezentacja wystawy szczególnego znaczenia nabiera obecnie, gdy coraz mniej pozostało już świadków tamtych dni, a ci którzy przeżyli ze względu na wiek czy stan zdrowia nie mogą już świadczyć o przerażających zbrodniach nazistowskich fachowców z „fabryk śmierci”. Zostawiają nam jednak jako swoisty testament, apel Aleksandra Peczerskiego, jednego z czołowych przywódców zbrojnego powstania w Sobiborze „Ci z Was, którzy przeżyją, niech dadzą świadectwo. Niech świat się dowie co się tutaj działo”. Wystawa „Z popiołów Sobiboru” odpowiada na ten apel i daje świadectwo tego co się tam działo.

Wystawa „Z popiołów Sobiboru” powstała dzięki pomocy finansowej holenderskiej Prowincji Gelderland i cieszy się dużym uznaniem. Do dnia dzisiejszego obejrzało ją ponad 160 000 osób. Prezentowana była w wielu instytucjach o wyjątkowej randze i znaczeniu: Muzeum Obozu Deportacyjnego w Westerbork (Holandia), w National Monument Camp Vught w Holandii, w Muzeum Risiera di San Sabba w Trieście, w Urzędzie Miasta w Cremie we Włoszech, w Muzeum w Bańskiej Bystrzycy, w Cartiera Papale di Ascoli Piceno oraz w Jodisk Museum w Trondheim, Centrum Dokumentacji PRORA na Rugi, Bielefeld oraz w kilku muzach i instytucjach w Polsce.

 

Scenariusz i reżyseria wystawy: Marek Bem i Przemysław Klonowski

Czas trwania ekspozycji: 19 kwietnia – 30 czerwca 2016 r.

Przed II wojną światową w Bukareszcie mieszkało 30 000 Żydów. Obecnie społeczność ta jest dziesięciokrotnie mniejsza. Niepodważalny jest jej ogromny wkład w rozwój miasta, choć współcześnie większość jego mieszkańców i turystów nie jest świadoma tej spuścizny. Wystawa zestawia przedwojenne obrazy intensywnie rozwijającej się społeczności żydowskiej Bukaresztu ze współczesnymi zdjęciami jej dziedzictwa. Fotografie są jedynie fragmentami układanki, z której można stworzyć własny obraz tego miasta i jego przeszłości.

Fotografie prezentowane na planszach wystawowych pochodzą z albumu pod tytułem tożsamym z nazwą wystawy „Imagini din Bucureştiul evreiesc” (Obrazy Żydowskiego Bukaresztu), autorstwa Felici Waldman i Anki Ciuciu, wydanego przez Noi Media Print w 2011 roku.

Wystawa Rumuńskiego Instytutu Kultury powstała w 2015 roku i jak dotąd prezentowana była w Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie.

Z uwagi na fakt, iż w roku 2016 Rumunia objęła prezydencję w IHRA (International Holocaust Remembrance Alliance) czyli Międzynarodowym Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście, wystawa będzie tę prezydencję i jej założenia promować w różnych miastach polski. Włodawa jest pierwszym miastem, w którym rozpoczęto prezentację ekspozycji po objęciu przez Rumunię prezydencji w IHRA.

Galeria zdjęć.

 

Czas prezentacji ekspozycji : 17 marca – 18 kwietnia 2016 r.

Celem wystawy jest ukazanie różnorodności i piękna obchodów święta Zmartwychwstania Chrystusa, najważniejszego święta w prawosławiu. Zamierzeniem autorów było również pokazanie, że Pascha na całym świecie jest jednakowo radosnym, wielkim świętem i choć obchodzona jest w odmiennych sceneriach, ale zawsze w tym samym duchu. Wystawa oddaje bogactwo, nastrój, barwę przygotowań, uroczystości, ludowych zwyczajów, ducha modlitwy i paschalnej radości.

Wystawa stała się plonem konkursu ogłoszonego z inicjatywy sekretariatu Międzyparlamentarnego Zgromadzenia Prawosławia (MAP) oraz serwisu OrthPhoto.net. Na konkurs spłynęło 1098 prac z prawie stu krajów od 228 autorów – fotografów zawodowych i amatorów. Wybór najlepszych prac, zaprezentowanych na wystawie, oraz najlepszych z najlepszych, czyli nagrodzonych, był rzeczywiście trudny. Temat, który objął także Wielki Post, Palmową Niedzielę, Wielki Tydzień i oczywiście Paschę, okazał się być niezwykle inspirujący i wielobarwny, co też pokazały świetne prace, tworzące tę niezwykle interesującą wystawę (galeria).

Czas prezentacji ekspozycji : 13 marca – 29 kwietnia 2016 r.

„Świątecznych kartek czar – wystawa z kolekcji prywatnej Krzysztofa Kołtuna

i Mieczysława Tokarskiego”

Autor wystawy: Anita Lewczuk vel Leoniuk

Czas trwania ekspozycji: 13 grudnia 2015 r. – 29 stycznia 2016 r.

Niegdyś obciążały torby listonoszy, teraz wypierają je schematyczne życzenia wysyłane pocztą elektroniczną lub SMS-em. Mowa o kartkach świątecznych, których wysyłanie stanowi ważny element bożonarodzeniowych tradycji. Skąd jednak w ogóle wziął się pomysł na taki sposób przekazywania życzeń? Wysyłanie kartek świątecznych ma długą historię. Pierwszą świąteczną kartkę wysłał najprawdopodobniej młody, zaledwie szesnastoletni londyński malarz - William Maw Egley. Jednak to nie Williama uznaje się za autora pierwszych kartek świątecznych, chociaż być może jego pomysł stał się inspiracją dla kolejnych twórców. W roku 1841 szkocki księgarz, Charles Drummond stworzył pierwowzór świątecznej karty z kolorowym nadrukiem i życzeniami i umieścił go w witrynie wystawowej swojego sklepu. Kartka wzbudziła duże zainteresowanie. Zainspirowany tym pomysłem, jego przyjaciel Thomas Sturrock stworzył pierwszą kartkę świąteczną. Trzecią osobą, której zawdzięczamy pomysł na kartkę tego typu był sir Henry Cole, pierwszy dyrektor Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Cole miał bardzo wielu znajomych i wypisywanie listów ze świątecznymi życzeniami zajmowało mu mnóstwo czasu. W 1843 roku, przed Bożym Narodzeniem, znudzony mozolną pracą postanowił zamówić u znajomego malarza rysunek z wypisanymi życzeniami. Rysunek przedstawiający rodzinę wznoszącą toast wykonał John Calcott Horsley. Grafika tak mu się spodobała, że kazał ją powielić i w takiej formie rozesłał do przyjaciół. W następnym roku zapobiegliwy Cole zamówił 1000 sztuk kartek licząc na dochód z ich sprzedaży. Niestety nie sprzedał ani jednej karty. Dopiero przed kolejnym Bożym Narodzeniem, gdy do życzeń świątecznych dołączył życzenia noworoczne, kartki sprzedały się błyskawicznie.Kolorowa, pięknie wykonana kartka kosztowała wówczas jednego szylinga, co stanowiło nie małą kwotę. Początkowo karty pocztowe funkcjonowały jedynie w obiegu lokalnym, dopiero od 1 lipca 1875 roku dopuszczono je do obiegu międzynarodowego. Od tej pory nastąpił szybki rozwój korespondencji pocztówkowej.



„Vlodaviana w archiwach Jasnej Góry, krakowskiej Skałki i miejscowych zbiorów klasztornych"

Wystawa, sięgając do początków konwentu klasztoru oo. Paulinów we Włodawie, prezentuje najstarsze dokumenty archiwalne pochodzące z Włodawy, a znajdujące się obecnie w archiwach na Jasnej Górze (w tym: listy o. Dominika Paprockiego, pierwszego przeora klasztoru, kronikę jego autorstwa dot. początków fundacji włodawskiej, inwentarze kościoła i klasztoru XVIII i XIX w.) krakowskiej Skałce (tj. listy o. Dominika Paprockiego z 1706 r. z opisem męczeńskiej śmierci o. Kajetana Młynarskiego we Włodawie czy rękopisy kazań wygłoszonych we Włodawie ok. 1840 r.) i miejscowych zbiorów klasztornych (np. najstarsze księgi metrykalne, dokumenty z XVIII i XIX w. czy XVIII-wieczne inwentarze kościoła).

Komisariat wystawy: o. Dariusz Cichor
Czas trwania ekspozycji: 20 -25 września 2015 r.

 

Wystawa prezentuje sztukę, religię i historię staroobrzędowców, grupy powstałej wskutek oddzielenia się od cerkwi grupy pobożnych wyznawców, niezadowolonych z reformy patriarchy Moskwy, Nikona. Po ostatecznym zatwierdzeniu reform przez sobór grecko-rosyjski w 1667 roku, zwolennicy dawnej wiary, zwani starowiercami, filiponami lub raskolnikami (od rosyjskiego raskoł - rozłam), zostali poddani prześladowaniom przez władze carskie i cerkiewne. Uciekając przed represjami, emigrowali na krańce imperium carów i poza jego granice.

Wspólnota znalazła schronienie również w Polsce. Obecnie zamieszkują głównie tereny obecnego województwa podlaskiego, m.in. takie miejscowości jak: Grabowe Grądy, Bór, Augustów, Suwałki, Wodziłki oraz Wojnowo na terenie województwa warmińsko–mazurskiego.
Trzon ekspozycji stanowić będą ikony. Ikony, nazywane często "bogami" uważane są przez starowierców za największą świętość. Mogą je pisać tylko mężczyźni. Ikony starowierców cechuje szczególna staranność wykonania, zgodność z dawnymi kanonami i ascetyczne piękno przedstawianych postaci. Ikon nie dotyka się gołymi rękami, nie można ich zawieszać (wbijając w nie gwoździe) na ścianie - należy ustawiać je na półkach zamykanych szklanymi drzwiczkami. W pomieszczeniach gdzie się znajdują nie można pić alkoholu ani palić papierosów. Panuje powszechne przekonanie, że ikony "widzą i słyszą".
Wystawa przygotowana ze zbiorów Muzeum Południowego Podlasia w Białej Podlaskiej, które posiada największą i najcenniejszą kolekcję ikon staroobrzędowców w Polsce.
Prezentacji wystawy towarzyszy projekcja filmu „Eikon czyli ikona" w reż. Andrzeja Romańczuka.

Scenariusz wystawy: Violetta Jarząbkowska
Komisariat wystawy: Anita Lewczuk vel Leoniuk
Czas trwania ekspozycji: 18 września - 5 listopada 2015 r.

„W kręgu chasydów" wystawa zdjęć autorstwa izraelskiego fotoreportera Gila Cohena-Magena

Zdjęcia prezentowane na wystawie zostały wykonane przez izraelskiego fotografa Gila Cohena-Magena. Było to jedno z typowych reporterskich zleceń, które otrzymał od Agencji Reutera, zadanie sfotografowania jerozolimskiej dzielnicy Mea Szearim. Zlecenie przerodziło się w trwający ponad 10 lat autorski projekt.
Społeczności, które postanowił udokumentować, zgodnie z Księgą Wyjścia zabraniają wykonywania zdjęć. Determinacja i cierpliwość fotografa sprawiły, że z czasem jego obecność zaczęła być akceptowana, a projekt, który rozpoczął się w Dzielnicy Stu Bram, objął również inne miejsca.
Autor zdjęć, znany izraelski fotoreporter Gil Cohen-Magen, to wieloletni współpracownik agencji tj. ReutersaczyHaaretz, laureat kilku nagród za fotografie prasową i reportażową. Jego zdjęcia gościły na okładkach najpoczytniejszych tytułów prasowych na świecie, a jedna z jego fotografii znalazła się w zestawianiu 100 najważniejszych zdjęć poprzedniej dekady.
Prezentacja wystawy koordynowana jest przez Żydowskie Muzeum Galicja w Krakowie.

Komisariat wystawy: Anita Lewczuk vel Leoniuk
Czas trwania ekspozycji: 18 września - 11 listopada 2015 r.

„Panowie na Włodawie"

Na przestrzeni swoich dziejów – od lokacji w pocz. XVI stulecia do roku 1866, kiedy car Aleksander II zniósł w Królestwie Polskim stosunki dominialne w miastach prywatnych –Włodawa była własnością najznamienitszych rodów Rzeczypospolitej.
Wystawa „Panowie na Włodawie" jest próbą syntetycznego ukazania roli wielkich rodów magnackich w dziejach miasta. Pokazuje ich dokonania, dbałość o rozwój miasta i pomyślność mieszkańców. Odkrywa związki najwybitniejszych mężów Rzeczypospolitej z Włodawą. Najważniejsze w dziejach miasta wydarzenia jak lokacja czy kolejne regulacje zabudowy i powinności mieszczan wiążą się z nazwiskami Sanguszków, Pociejów, Leszczyńskich i Czartoryskich.
Działalność kolejnych właścicieli miasta utrwalona w krajobrazie miejskim, budowlach, dokumentach i nazwach miejscowych jest źródłem dumy i poczucia wzajemnej wspólnoty współczesnych mieszkańców Włodawy.

Komisarz wystawy: Mariusz Telepko
Czas trwania ekspozycji: 18 września - 31 grudnia 2015 r.

 

 

 

 

16 sierpnia 1264 roku w Kaliszu książę Bolesław Pobożny wydał statut dla Żydów mieszkających w rządzonej przez niego Wielkopolsce. Legislacja ta, zatwierdzona w XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego, a później potwierdzana przez kolejnych władców Rzeczypospolitej Obojga Narodów (ostatnim był Stanisław August), pełnić miała przez wieki rolę podstawowej regulacji sytuacji prawnej Żydów w Polsce.

Zapraszamy na XVIII Festiwal Trzech Kultur

22-24 września 2017 roku

 

 plakatwww

 

 

afisz B2 01www

 Dofinansowano ze środków

Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 800px Logo MKiDN RP

 

logo marzałek

logo lubelskie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

FESTIWAL TRZECH KULTUR

logo drzewko kolor